บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

มาเล่าสิ่งที่ฝันที่ผันเป็นเงิน

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2562 - 14:51 น.
AA 43

ห่างหายไปพอสมควร วันนี้มาเยือนบล็อกตัวเองซะหน่อย...

ไม่น่าเชื่อว่าปีนี้จะยุ่งมากมายซะขนาดนี้ แต่!! ยุ่งแค่ไหนก็คิดถึงบล็อกของตัวเองเสมอ ตั้งแต่ปีใหม่มาก็ตั้งเป้าตัวเอง จะอย่างนั้น จะอย่างนี้ อย่างเรื่องงานเขียนก็ตั้งเป้าว่าจะแต่งนิยายจำนวนเท่านั้นเท่านี้ แต่สุดท้าย..แต่สุดท้าย...อือ อือ (สะอึกสะอื้นแป๊บ) เป้าหมายเริ่มละลายหายไปกับกาลเวลา แต่!! ไม่เป็นไรจะสู้ต่อไป

ก็ยังแวะเวียนมาที่บล็อกMagGang อยู่บ่อยๆ แม้จะไม่ได้ลงบทความก็ตาม!!

และปีนี้สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนในชีวิตของคนเขียนคือ งานเขียนเป็นรูปเป็นร่าง และกลายเป็นรายได้เสริมที่ชัดเจนและเพิ่มพูนขึ้น เอ๊ะ!! ยังไง?

ที่ยุ่งๆอยู่เนี่ย..ห่างหายบล็อกไปเนี่ยไม่ได้ไปไหนเจ้าค่ะ ตั้งหน้าตั้งตาเขียนงานให้คุณลูกค้าจนเวลาไม่พอจะมาอัพบล็อกของตัวเอง ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเป็นไปได้...เป็นไปได้แล้ววุ้ย!!

เข้าเรื่องดีกว่า บทความนี้ถ้าใครได้อ่าน ขอเป็นกำลังใจและแรงหนุนใจให้กับคนที่กำลังทำฝันของตัวเองอยู่ อย่าท้อค่ะ ถ้าคิดว่าใช่แล้วล่ะ นี่มันคือฝันช้านนนนนน ก็ต้องไปให้สุด...อย่าหยุดๆ ทำๆ เพราะมันจะไม่สำเร็จ ไม่ว่าใครจะมีความฝันอะไร มุ่งมั่นกับสิ่งนั้นอย่าทิ้ง อย่าเปลี่ยนแนว..ใจแน่แน่วเท่านั้นผู้ชนะ!! (อิอิ จะออกนอกเรื่องอยู่เรื่อยเชียว)

การหาฝันตัวเองมันก็ยากอยู่นะ บางคนชีวิตว่างเปล่า ฝันอยากเป็นอะไร อยากได้แนวไหน ไม่รุ..ฉันไม่รู้!! อันนั้นก็แล้วแต่ค่ะ แล้วแต่ชีวิตจะเป็นไปของแต่ละคน แต่ถ้าอยากให้มีฝันของตัวเอง ต้องเริ่มตั้งแต่ยังเป็นวัยเด็ก สำรวจตัวเอง ชอบอะไร? ชอบอ่านเหรอ ชอบเขียนเหรอ ชอบค้าขายเหรอ หรือชอบประดิษฐ์ประดอย ฯลฯ มากมายที่คนเราอยากจะทำ ชอบจะทำ และสุดท้ายรักที่จะทำ!! คนเขียนเองพยายามกระตุ้นลูก ชอบอะไร อยากทำอะไรลูก พยายามหาให้เจอไวๆนะ ไม่ว่าอะไรที่เป็นความฝันของเรา ถ้าเราหาเจอไว เจอมันแล้วสานต่อ มุ่งมั่น มันคือความสำเร็จที่มาไว สังเกตดูเด็กๆหรือคนหนุ่มสาวสมัยนี้ที่สำเร็จในความฝันหรืออาชีพการงานตั้งแต่อายุยังน้อย ประมาณอายุน้อยร้อยล้าน!! อะไรประมาณนั้น เพราะพวกเขาพบความฝันของตัวเอง ทำและก็ทำ และก็ทำ และก็สำเร็จ!!

อ่านแล้วบางคนที่รุ่นลายครามกันแล้ว (อิอิ) รุ่นลายครามว่าเข้าไปนั่น!! บางคนที่อายุพอสมควร อาจจะยังไม่เจอฝันของตัวเอง หรือยังหาฝันนั้นไม่เจอ อาจจะคิด....โอ้ย!! รุ่นเราจะไปทันอะไร ไม่ตูจะไม่หา ตูจะไม่คิด อย่าได้คิดแบบนั้นค่ะ ที่บอกว่าหาฝันให้ไว หาให้เจอไวๆตั้งแต่เด็กๆหรืออายุยังน้อย อันนั้นมันดีค่ะ เราผ่านมาแล้ววัยนั้นคงกลับไปไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำได้คือแนะนำ กระตุ้นลูกหลาน และตัวเรานั้นอย่าหยุดฝันค่ะ อายุขนาดไหนก็ฝันไปเถอะ และพยายามทำ เมื่อสำเร็จ ความภูมิใจมันจะบังเกิด!!

คนเขียนเองเริ่มต้นที่ชอบอ่าน อ่านและก็อ่านมาตั้งแต่ชั้นประถม มัธยม และอุดมศึกษา วัยทำงานมา ก็คงอ่านมาตลอด เริ่มเขียนงานเขียนคงเป็นพวกโคลงกลอน แต่งเรียงความอะไรประมาณนั้นในสมัยเด็กๆ หลังจากนั้นมาก็ไม่ได้มุ่งเป้าอะไรกับงานเขียน แต่ตอนอยู่มหา’ลัย ก็มีบ้าง มีอารมณ์อยากเขียน เขียนทิ้งเขียนขว้าง เขียนเล่นๆ เขียนเรื่อยเปื่อย ตามอารมณ์เหงาของสาวไม่มีคู่ แต่มมมม!! 

แต่เอาเข้าจริงๆ คนเขียนเริ่มจริงจังกับงานเขียนเมื่อปี2554เองนะ บังเอิ๊ญ บังเอิญได้พบปะกับคุณลุงท่านหนึ่ง คุณลุงท่านนี้เป็นนักเขียน คุยกันถูกคอ และบอกท่านว่าเป็นนักอ่าน ไม่ได้เป็นนักเขียน แต่ก็อยากเขียนให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต เป็นนักเขียนโนเนมที่ไม่มีใครรู้จักก็ได้ เอาเป็นว่าใครรู้จักหรือไม่รู้จักก็ไม่ใช่ปัญหา แค่อยากเขียนให้ได้!! 

ท่านก็เงียบไป ไม่นานก็เริ่มส่งบทความ งานเขียนของท่านมาให้ตรวจทาน แก้ไขคำผิด หนักเข้าบอกว่า เกลาให้หน่อย ต่อเติมเสริมแต่งให้หน่อย เอ้ย!! นักเขียนที่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไปแล้ว บอกให้เราเกลางานเขียนให้เค้าหน่อย ตอนนั้นนะเหรอ!! โคตรภูมิใจ และโคตรมีความมั่นใจว่าฉันต้องเป็นนักเขียนให้ได้!! ความฝันกับการเป็นนักเขียนของตัวเองที่เริ่มเลือนลางซีดจางมันค่อยๆชัดขึ้นมาทีละนิด

หลังจากนั้นมาเริ่มแต่งเรื่องสั้น แต่งบทความโน่นนี่ และแต่งเรื่อยมา และได้เงินจากงานเขียนครั้งแรก จำนวน 15,000 บาท อย่า!! อย่าได้ร้องโห..กับเงินจำนวนนี้ (อิอิ มีใครร้องมั้ยเนี่ย หรือว่าคนเขียนคิดไปเอง) เพราะเป็นนักเขียนเรื่อยเปื่อยอยู่ห้าปีและได้เงินก้อนแรกหนึ่งหมื่นห้าพันบาท ฮ่าฮ่า หุหุ ห้าปีหมื่นห้า บ้าไปแล้ว!! 

หลายคนอาจจะขำ นั่งอมยิ้ม แต่..มันคือความภูมิใจสุดๆ ของคนเขียนเลยนะ มันคือเงินจากงานที่เป็นความฝันมาตลอด คือการเป็นนักเขียน มันคือเงินก้อนมหึมาในความคิดของตัวเอง และเป็นเงินก้อนแรกที่บุกเบิกความคิดของสมองน้อยๆว่า เอ้ย!! เขียนต่อไปก็คงได้เงิน แล้วจะทำยังไงล่ะ จะหาเงินกับงานเขียนในทิศทางไหน

เลยเริ่มคิดหาวิธีการเพื่อปูทางในการเป็นนักเขียน อย่างแรกบอกก่อนว่า จะทำอะไรอย่าเพิ่งคิดถึงผลกำไร อย่าเพิ่งคิดเป็นตัวเงิน อย่าเพิ่งคิดถึงจำนวนเงินที่จะให้ได้มา แต่สิ่งที่ต้องคิดคือ การทำฝันให้ดีที่สุด คือการพัฒนาตัวเอง อยากเป็นนักเขียนก็ต้องขยันเขียน เขียนให้ได้ เขียนให้ดี และเขียนให้เป็น!!

คนเขียนก็ยังคงช่วยขัดเกลาตรวจทานงานเขียนของคุณลุงท่านนั้นมาตลอดและเขียนงานส่งให้ท่านด้วย และเริ่มเขียนในพื้นที่ของตัวเอง ทั้งในเฟสบุ๊ค ในบล็อก เขียนมันบ่อยๆ เขียนตลอดๆ จนเมื่อต้นปีที่แล้วเริ่มมีเพื่อนๆบอกให้เขียนงาน บทความ รีวิว ฯลฯ นั่นนี่ให้หน่อย ก็เขียนไปแบบฟรีๆ ไม่คิดตังค์ เผอิญมีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่า..เขียนได้แบบนี้ลองเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ซิ ได้เงินนะ!! อ้าว เหรอ อือ..จะลองดู

ครั้งแรกที่เริ่มโฆษณาตัวเองอย่างจริงจังในหลายๆช่องทางก็แอบเขินนะ จะมีใครจ้างตูเขียนฟะ!!? แต่ก็อ่ะนะ ไม่เสียหายโฆษณาไป ใครจะว่าไร ไม่จ้างเขียนก็ไม่เป็นไร แต่แอบภูมิใจตรงที่..เอ้ย!!โปรไฟล์ฉานมีนะ ฉันเป็นนักเขียนจริงๆนะ มีแบล็คกราวให้ดู ไม่มีใครจ้างเขียนก็ไม่เป็นไร เพราะสมัยนี้พื้นที่ให้นักเขียนมีเยอะ บวกกับคนเขียนเอง เขียนไปเรื่อย เขียนจับฉ่าย ไม่จำกัดตัวเองว่าฉันเป็นนักเขียนเรื่องสั้น หรือเป็นนักเขียนบทความนะ ฉะนั้นมากมายเวปไซต์ที่มีพื้นที่ให้คนเขียนได้บรรจงสาธยายผลงาน ทั้งเวปนิยาย เวปบล็อกมากมาย ลุยได้ไม่จำกัด!!

และ ณ จุดจุดนี้ ณ เพลานี้ คนเขียนมีเงินเข้ากระเป๋าจากงานในฝันของตัวเองแล้ว ไม่ได้มากมายเว่อร์วังอลังการ แต่ได้ชนิดที่แบบว่า เอ้ย!! ฉันทำได้แบบนี้เหรอ ฉันทำได้ด้วยเหรอ!! มันมีความสุข

ในความเป็นจริงสิ่งที่คนเขียนภูมิใจคือ ฉันทำสำเร็จ ฉันเป็นนักเขียนแล้ว แม้จะเป็นนักเขียนโนเนมไม่มีใครรู้จัก แต่ฉันทำฝันของฉันได้แล้วนะ ในวัยที่ไม่น้อยแล้ว ในวัยที่ต้องรับผิดชอบมายมายหลายเรื่อง ในวัยที่เป็นแม่ เป็นภรรยา เป็นผู้หญิงทำงานประจำ เป็นแม่บ้านดูแลครอบครัว นี่คืออีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้ภูมิใจ เพราะมากมายสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่เรายังลุยฝันของเราได้ ดั้นด้นบนทางสายฝันที่ปัจจัยหลายอย่างริดรอนให้หยุดนิ่ง แต่เราก้าวผ่านและทำได้!! โคตรสะใจ (แอบซาดิสม์นิดๆ อิอิ )

ทุกวันนี้ทำงานประจำควบคู่ไปกับการเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ และนี่คือสิ่งที่ท้าทายอีกอย่าง งานประจำนั้นทิ้งไม่ได้เพราะคือรายได้หลัก และต้องทำให้ดีที่สุด ทำยังไงที่งานประจำไม่สะดุดได้คุณภาพเหมือนเดิม และงานเสริมก็ลื่นไหล มันไม่ง่าย การจัดการเวลาให้ตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ และคนเขียนเองไม่ทำงานตอนกลางคืน เพราะกลางคืนเป็นเวลาพักผ่อน น่านนนน.... มีข้อจำกัดเยอะจริง ทำไงได้ล่ะคะ มีลูกมีสามี ต้องมีเวลาให้เขาด้วยซิคะ!!

ทุกวันนี้มีความสุขกับสถานการณ์ชีวิตของตัวเอง มีความสุขกับงานประจำ และสุขสุดกับงานเสริมกับการเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ และยังแบ่งเวลาให้กับเรื่องค้าขายของครอบครัวด้วย ไม่ได้เก่งนะแค่มีวินัยและจัดการชีวิตตัวเองให้สมดุลก็เท่านั้นเอง

แค่อยากจะบอกว่า มีความฝันมันดีนะ ทำฝันให้เป็นจริงมันดีสุด ทำฝันให้ผันเป็นเงินมันดีเยี่ยม!!

เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่มุ่งทำฝันของตัวเองอยู่นะคะ อย่าหยุด..สู้ๆค่ะ!!


อ้อ..ท่านใดต้องการงานเขียนได้คุณภาพ ทั้งประเภทเรื่องสั้น / บทหนังสั้น / โคลงกลอน / บทความต่างๆ / รีวิว ติดต่อได้นะคะ รับทุกช่องทางการติดต่อค่ะ (อิอิ..มีแอบโฆษณา) ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

มาเล่าสิ่งที่ฝันที่ผันเป็นเงิน