บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

เรื่องสั้นสายพันธุ์ใต้ #35 : ลมหายใจของยายริ้น

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2562 - 15:13 น.
AA 59

ลมเช้าโชยอ่อน แสงแดดรำไร นกร้องทักทายบินจากกิ่งไม้ลงโฉบน้ำในคูเล็กหน้าบ้าน อากาศยามเช้าเหมาะกับการหย่อนกายอยู่ในบ้าน แต่สำหรับคนทุ่งแล้วการตื่นเช้าหรือตื่นแต่เช้ามืดเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

ลูกปลาเดินขึ้นถนนสายเล็กหน้าบ้าน เช้าวันนี้อากาศสดชื่นเสียจริง ไม่มีที่ไหนที่จะสดชื่นและมีความสุขเท่าที่บ้านอีกแล้ว เพราะเหตุผลนี้ทำให้เธอไม่เคยอยู่ที่หอพักนักศึกษาช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์นอกจากมีงานต้องทำจริงๆ

กลางแดดรำไรเบื้องหน้าสองตาลูกปลาเพ่งมองอะไรบางอย่าง คนรูปร่างเล็กแกร็นกำลังเดินตรงไปข้างหน้าไม่รีบร้อนนัก เช้าขนาดนี้ใครรีบออกไปกลางทุ่งหนอลูกปลานิ่งคิด ไวพอๆกับเท้าที่เดินข้ามคูเล็กตรงไปทันที

คันนาที่หญ้าประปราย สองเท้าของลูกปลาย่ำเดินตามคนข้างหน้า ไม่นานนักก็เห็นคนๆนั้นยืนมองเหม่อ สักพักหันซ้ายหันขวาก่อนปลดสัมภาระข้างตัวลงวางบนคันนาและหย่อนตัวนั่ง

“ คิดว่าใคร ยายริ้นนะเอง หวัดดีค่ะ ” 

ลูกปลายกมือไหว้ทักทายก่อนนั่งลงข้างๆ

“ มาทำไหร(ทำอะไร)แต่เช้าล่ะยาย? ” 

ลูกปลาถามต่อ

“ มาท่องแหละลูก(มาทุ่งซิลูก) มาแล(ดู)ข้าว ”  

ยายริ้นตอบยิ้มๆ

ผู้หญิงผมขาวโพลนที่ตัดสั้นและมัดไว้อย่างลวกๆ แก้มตอบหน้ากร้านดำฝ้าฟางเต็มหน้า แต่แววตาใจดี ตัวเล็กแกร็นแต่ดูแข็งแรง ลูกปลาจำได้แม่เคยบอกว่ายายริ้นอายุจะเจ็ดสิบแล้วแต่ยังแข็งแรงอยู่มาก ชีวิตของยายริ้นอยู่กับทุ่งนาตั้งแต่แม่จำความได้แล้ว ซึ่งก็เป็นจริงตามที่แม่บอกเพราะสองสถานที่ที่ลูกปลาเห็นยายริ้นคือที่บ้านและกลางทุ่ง

“ แข็บ(รีบ)ออกมาจัง ไม่คล่าว(รอ)ให้แดดออกมากหวา(มากกว่า)นี้ล่ะยาย? ” 

ลูกปลาถาม

“ อยู่กลางท่องหมันบาย(อยู่กลางทุ่งมันสบาย) ก่อนนอนตื่นนอนกะเห็นท่อง(ก่อนนอน ตื่นนอนก็เห็นทุ่ง) หมันมี(มันมี)ความสุข ” 

ยายริ้นบอกลูกปลาสองตายังคงจับจ้องมองทุ่งกว้างพร้อมไอโขลกจนตัวโยน

“ ยายไม่บายเหอ(ยายไม่สบายเหรอ)? ไม่น่าแข็บ(รีบ)ออกมาเลย หัวเช้า(ตอนเช้า) อากาศยังเย็นอยู่” ลูกปลาพูด

“ ไอมาตั้งนานแล้ว ไซรหมัน(ช่างมัน)”  

ยายริ้นตอบไม่ใส่ใจอาการไอของตัวเองสักเท่าไหร่

แม่เคยเล่าให้ลูกปลาฟังว่า ยายริ้นเป็นม่ายสามีตายไปนานแล้วลูกเต้าไม่มี แต่มีที่นาที่เป็นมรดกตกทอดหลายแปลง หลังสามีตายยายริ้นลุยทำนาคนเดียวอะไรที่ต้องจ้างก็จ้างเขาไป อะไรที่ทำเองได้ก็ทำเอง จนเมื่อสองสามปีที่ผ่านมาร่างกายสู้ไม่ไหวเลยให้น้องสาวและหลานชายเช่าที่นา ส่วนตัวเองทำแค่สามแปลง

“ นาสามบิ้ง(แปลง)นี้ยายทำไหวเหรอ? ” 

ลูกปลาเอ่ยถาม

“ อือ ยายทำเอง สองบิ้งทำนาหว่าน อีกบิ้งนาดำ นาหว่านเสร็จแล้ว เหลือแต่นาดำ ” 

ยายริ้นตอบเบาๆ

“ แล้วไซร(แล้วทำไม) ยายไม่ให้ยายรุ่งทำทั้งหมดล่ะ เขายังลูกบ่าว(เขามีลูกชาย) ช่วยทำนาได้สบายๆ” ลูกปลาถาม

“ ยายอยากทำ เหนื่อยก็จริง แต่หมัน(มัน)เหมือนอยู่ในสายเลือด จำความได้ยายเล่นขี้โคลนอยู่ในนาแล้ว ช่วยพ่อแม่ทำนา เก็บ(เกี่ยว)ข้าว ชีวิตยายมีแค่นี้แหล่ะ ทุกกลิ่นกลางท่อง(กลางทุ่ง) กลิ่นขี้โคลน กลิ่นลม กลิ่นแดด กลิ่นต้นกล้า กลิ่นใบข้าว กลิ่นรวงข้าว กลิ่นตอซัง ยายจำกลิ่นได้หมดเลย เชื่อม่าย(เชื่อไหม)? ” ยายริ้นบอกส่วนสายตาบ่งบอกความสุขที่ได้เล่า

ลูกปลารู้สึกทึ่งกับคำบอกเล่าของคนข้างๆ เธอมองอย่างชื่นชม ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้พบเจอกับคนที่มีจิตวิญญาณของคนทุ่งขนาดนี้ พ่อแม่ของเธอทำนาก็จริงแต่ก็เป็นอาชีพที่ต้องทำและต้องทำให้ดีที่สุด แต่สำหรับยายริ้นแล้ว...ทุ่งคือชีวิต!!

ลมเย็นๆเริ่มหายพร้อมกับแสงแดดเริ่มสาดส่อง ยายผมขาวที่ใส่เสื้อแขนยาวตัวเก่าดำด่างขี้โคลนและผ้าถุงสีเดียวกันก้มๆเงยๆ อยู่ในท้องนาที่พร้อมสำหรับการปักดำ เศษหญ้าเล็กๆ ถูกขว้างมาวางแมะอยู่บนคันนา กำกล้าเรียงรายพร้อมปักดำ ลูกปลากำลังเดินกลับบ้าน เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง เห็นยายตัวเล็กมือกอดกำกล้าแนบอก อีกมือดึงต้นกล้าจากกำก้มลงดำนา ภาพนั้นช่างสวยงามอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าและ..ฟ้าใส

เสียงเพลงดังจากวัดประจำหมู่บ้าน พร้อมผู้คนมากมายเดินเข้าออกวัด รถวิ่งสวนกันไปมา ลูกปลาลงจากรถโดยสาร งุนงงเล็กน้อยกับสิ่งรอบข้าง วันหยุดนี้มีงานวัดด้วย เธอมองสำรวจในวัดเล็กน้อยก่อนเดินตรงกลับบ้าน

เมื่อเลี้ยวเข้าบ้านและยกมือไหว้แม่ที่กำลังปิดประตูลงกลอนและล็อคกุญแจ ลูกปลาทำหน้างง เมื่อเห็นชุดที่แม่ใส่ 

 “ แม่จะไปไหน? ” 

ลูกปลาถาม

“ ไปงานศพยายริ้นในวัด ” 

แม่ตอบ

“ เอ้ย!! ตายปรือ(ตายยังไง)ล่ะแม่? ยังแหลง(พูด)กับนุ้ย(หนู)อยู่เลย เมื่อวันอาทิตย์ก่อน ”

“ นอนตายกอดกำกล้าอยู่บนหัวนา(คันนา)...”


ภาพประกอบจาก : naewna.comlikesara356377

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

เรื่องสั้นสายพันธุ์ใต้ #35 : ลมหายใจของยายริ้น